با آوازی یکدست،
یکدست
دنباله چوبین بار
در قفایش
خطّی سنگین و مرتعش
بر خاک می کشید.

((-تاج خاری برسرش بگذارید!))
و آواز ِ دراز ِ دنباله بار
در هذیان ِ دردش
یکدست
رشته ئی آتشین
می رشت.

((- شتاب کن ناصری، شتاب کن!))

از رحمی که در جان خویش یافت
سبک شد
و چونان قوئی مغرور
در زلالی خویشتن نگریست

((- تازیانه اش بزنید!))

رشته چر مباف
فرود آمد.
و ریسمان ِ بی انتهای ِ سرخ
در طول ِ خویش
از گرهی بزرگ.
بر گذشت.

((- شتاب کن ناصری، شتاب کن!))
***
از صف غوغای تماشا ئیان
العازر
گام زنان راه خود را گرفت
دست ها
در پس ِ پشت
به هم در افکنده،
و جانش را ار آزار ِ گران ِ دینی گزنده
آزاد یافت:

((- مگر خود نمی خواست، ورنه میتوانست!))
***
آسمان کوتاه
به سنگینی
بر آواز ِ روی در خاموشی ِ رحم
فرو افتاد.
سوگواران، به خاکپشته بر شدند
و خورشید و ماه
 به هم
بر آمد.-شاملو-۱/۱/۸۸


  

ئه م گوزه وه کوومن بووه دلداروهه ژار

جاریکی دلی خوش بووه سه د جار خه مبار

ئه وهه نگل وده سگره ی له ملیا د یوته

كوردستان نیشتمانی كورد
به‌رز و پیرۆزی سوێندت پێ ده‌خۆم
به‌ سه‌ر به‌ خۆێی به‌خوێن و به‌ گیان
به‌ ماڵ و منداڵ به‌ قوربانی تۆم
كوردستان، كوردستان
كوردستان بارزان، بادینان
چیای مه‌تین پیران هه‌ندرێن سه‌فین
ئه‌زمه‌ر، زمناكۆ، گه‌رمیان و به‌مۆ
به‌ خوێنی ئاڵی لاوانم نه‌خشی
كوردستان، كوردستان
كوردستان په‌یمانم داوه‌
یا ئازاد ژیان یا ئازا مردن
تازه‌به‌ سه‌رچوو وه‌ك جاری جاران
له‌ ڕووی داگیركه‌ر سه‌رنه‌وی كردن
كوردستان، كوردستان
كوردستان نیشتمانی كورد
به‌رز و پیرۆزی سوێندت پێ ده‌خۆم
به‌ سه‌ر به‌ خۆێی به‌خوێن و به‌ گیان
به‌ ماڵ و منداڵ به‌ قوربانی تۆم
كوردستان، كوردستان-۲۱/۱۲/۸۷

خوایه‌ وه‌ته‌ن ئاوا كه‌ی، چه‌ند دڵگیر و شیرینه‌
ده‌شتی خۆش و ڕه‌نگینه‌، ئاوی كه‌وسه‌ر ه‌خاكی گه‌وهه‌ره‌
پڕ له‌ گوڵ و نه‌سرینه‌، پڕ له‌ گوڵ و نه‌سرینه‌
سه‌یرانگای به‌هارانی، سه‌وزه‌ گیای نه‌رم و جوانی
سه‌د دڵ ئه‌بێ حه‌یرانی، ئاوی كه‌وسه‌ره‌ خاكی گه‌وهه‌ره‌
پڕ له‌ گوڵ و نه‌سرینه‌، پڕ له‌ گوڵ و نه‌سرینه‌
شاخی به‌فرین و به‌رزه‌، بۆ ڕابردوومان ڕه‌مزه‌
چیمه‌نی جوان و سه‌وزه‌، ئاوی كه‌وسه‌ره‌ خاكی گه‌وهه‌ره‌
پڕ له‌ گوڵ و نه‌سرینه‌، پڕ له‌ گوڵ و نه‌سرینه‌
ئه‌م شوێنه‌ شوێنی كورده‌، جێی قاره‌مان و مه‌رده‌
لانه‌ی شێری نه‌به‌رده‌، ئاوی كه‌وسه‌ره‌ خاكی گه‌وهه‌ره‌
پڕ له‌ گوڵ و نه‌سرینه‌، پڕ له‌ گوڵ و نه‌سرینه‌
وه‌ته‌ن چاوی لێمانه‌، ده‌ری كه‌ین له‌ ته‌نگانه‌
حه‌یفه‌ بێته‌ وێرانه‌، ئاوی كه‌وسه‌ره‌ خاكی گه‌وهه‌ره‌
پڕ له‌ گوڵ و نه‌سرینه‌، پڕ له‌ گوڵ و نه‌سرینه

قه‌سه‌م به‌ گڵكۆی پێشه‌وای نه‌مر
بۆ ئاواتی كورد ته‌یار و خوێن گر
ده‌ست ده‌ده‌مه‌ چه‌ك دهڕۆم بۆ كێوان
تاریكی شه‌وێ ده‌كه‌م به‌ به‌یان
من لاوی كوردم، كوردی ئه‌م سه‌ده‌
ڕێگام درێژ و پڕ كه‌ند و له‌نده‌
هه‌زاران لاوین له‌م كوردستانه‌
گیان به‌خت ئه‌كه‌ین بۆ گه‌ل پیاوانه‌
وه‌ك هه‌ڵۆ له‌ شه‌ر ده‌فرین بۆ كێوان
بۆ سوڵح وئاشتیش به‌ وێنه‌ی كۆتران
من لاوی كوردم، كوردی ئه‌م سه‌ده‌
ڕێگام درێژ و پڕ كه‌ند و له‌نده‌
له‌ ژێر تۆفان و بۆمبی فرۆكه‌
له‌شم كون‌كون كا گوللـه‌ بازووكا
لێم وه‌شه‌ڕ كه‌وێ گورگی دڕنده‌
بۆ به‌نده‌ نابم هیچ كات به‌ به‌نده‌
من لاوی كوردم، كوردی ئه‌م سه‌ده‌
ڕێگام درێژ و پڕ كه‌ند و له‌نده‌

ره نگه  به وه ی  شه پوله کانت  به  گرمه و  لرفه و  هاوار  و  هه ره شه ن

گیژ  ده خون  خو  به  دیواری  هه رولی  شاخا  ده ده ن

بایی  بوبی  و  رفاند بیتت،

ئه و  هاوری،  ئاو  هاو  سه نگه ر،  ئاو  روله ی  شیرین

ئه ی  وه یشوومه ی  نه هات  به س  له  پیش چاوی

جاندارو  په له وه ری  به سته زمان  ده ورو و  پشتت  خوبایی  که

به  قاقای  ره ش  به  نیو  چاوانی  واگرژت ،

ئاوازی  ده لووشم  ده گوژم  به ست  خوین

– وست  به  تاویک  مه لوورینه  گوی  رادیره  بزانه  به  گژکی  داهاتووی   بمناسه  و  به  

هه موو  چومان  و  خه لیج  و  روخم  بناسینه

- له مپه ره که ی  ده ریای دووکان  که  پیش  به  تو  چه ن رووباری  له  تو  به  لرفه تر  ده گری ده سکردم

- ئه و  که شتیه  مه زنانه ی  هه زار  شه پولی   سه رکیشی  تو  ده شیلی،  ده سکردم

- ئه و  ئاگره ی  که   سته مکا ر هه لده قرچینی  ده سکردم،

- من  کارگه رم  من ره نجبه رم  من  ئینسانی  تیکوشه ری  جه نگاوه رم

پاش وه ی  سه ری  سه رکوتگه رم  پان کردووه، ئه مجار  دیمه  سه رینی  تو  له خوبایی

شه رت  بی  وه ها  بتبه ستمه وه  به هاورازا  به نشیوا

وینه ی  ئه سپیکی  ده سته مو  به ده شت  و  ده را  خوش  ئازو

وابتبه م  و  بتگیرمه وه،  له  بن  هه موو   داریک  هه موو  بنچکیک دا،

چوک  دابده ی  سوجده  ببه ی  بو  دار  بو  گول  بو  گه نم  بو  ئاوه دانی،

ده ستی  ماندوو  پر  بکه ی  له  هه رزانی

له سه ر  ده رکه ی  خه یالی  زیانه خوری  و  خنکاندن  و  مال   ویرانی.............

دشت با حوصله وسعت خود
 زخم سم ها را تن می دهد و می ماند
چشمه و چاهی نیست
 آن سرابست که تصویر درختان بلند
آب و آبادی و باغ
 در بلور خود می رویاند
گردبادست آن
که به تازنده سواری می ماند
 دشت می داند و می خواند
 باغ پندار که تاراج خزان خواهد شد ؟
تشنگی باغ گل نار که را
ترکه خواهد زد در غربت افسانه ؟
 سوزن سم ها را سوزان تر در تنم افشانید
 دشت
 سایه می رویاند
 اهتزاز شنل پاره آشوبگران
 بیرق یال بلند اسبان
 هیبت شورش و هیهای سواران را
 نیشخندی مهلک
 چین میندازد بر چهره خشک و پوکش
تا کجا می سپرند ؟
گونی خالی خود را به کدامین اصطبل
می برند
تا بینبارند این گمشدگان
 از پهن خوشبختی؟
این ز ویرانه خود بیزاران
 سوی پرچین کدامین باغ
 سوی تاراج کدامین ده
نعل می ریزند
راه می کوبند
 خواب خاشکم و خاکم را می آشوبند ؟
 آه دورم باد
رنگ و نیرنگ بهاران و شفای باران
 بانگ گوش آزار سگ های آبادیشان دورم باد
 تاج نورانی بی بارانی
بر سر تشنگی وحشی مغرورم باد
جامه سبزی و شال سرخی
پاره بر پیکر رنجورم باد
خود همین چشمه فیاض سراب
خود همین پینه گز بوته و خار
خود همین شولای عریانی ما را بس
خود همین معبر گرگان غریب
روح سربازان گمشده جنگ کهن بودن
خود همین خلوت پر بودن از خویش
خود همین خالی بی توفان یا توفانی ما را بس
تا نماند در من
می رسد اینک با گله انبوهش چوپان از راه
ذهن متروک بیابانی او
عشق ناممکن او بی سر و سمانی او
 مهر و خشم او با کهره و گوساله و میش
 هی هی و هیهایش
 شکوه روز و شبان نایش
به پگاه و به پسینگاه غبار افشانی ما را بس منوچهر آتشی


  

بشکن طلسم حادثه را
بشکن
 مهر سکوت از لب خود بردار
 منشین به چاهسار فراموشی
 بسپار گام خویش به ره
 بسپار
 تکرار کن حماسه خود تکرار
چندان سرود سوگ
چه می خوانی ؟
 نتوان نشست در دل غم نتوان
 از دیده سیل اشک چه می رانی ؟
سهرابمرده راست غمی سنگین
اما
غمی که افکند از پا نیست
برخیز
 رخش سرکش خود زین کن
 امید نوشداروی تو از کیست ؟
سهرابمردهای و غمت سنگین
بگذر ز نوشداروی نامردان
 چشم وفا و مهر نباید داشت
 ای گرد دردمند ز بی دردان
 افراسیاب خون سیاوش ریخت
 بیژن به دست خصم به چاه افتاد
کو گردی تو ای همه تن خاموش
 کو مردی تو ای همه جان ناشاد
اسفندیار را چه کنی تمکین ؟
 این پرغرور مانده به بند من
تیر گزین خود به کمان بگذار
 پیکان به چشم خیره سرش بشکن
چاه شغاد مایه مرگ توست
 از دست خویش بر تو گزند اید
 خویشی که هست مایه مرگ خویش
 باید شکست جان و تنش باید
گیرم که آب رفته به جوی اید
با آبروی رفته چه باید کرد ؟
سیماب صبحگاهی از سربلندترین کوهها فرو می ریخت
 برخیز و خواب را
 برخیز و باز روشنی آفتاب را -حمید  مصدق

  

شبانگه که مرغابی ، از مهر ِ جفت
خروشد به دامان ِ مرداب ها
دل از شور ِ دیدار ِ آن دلفروز
بشوراند از دیده ام خواب ها
فروزنده خونم ، به نیلی رگان
همیدون بجوشد ، بر پرتاب ها
سر آسیمه از بستر آیم فرود
شتابنده هر سو ، چو بی تاب ها
به جنگل درون ، بینم از هر کنار
به گلبرگ ها ، گرد ِ شبتاب ها
فرا پیش ِ پایم ، گریزان چو تیر
به آغوش ِ هر شاحه سنجاب ها
نپیموده گامی دو ، مانم ز راه
چو کشتی که افتد ، به غرقاب ها
یکی پرده بینم ، به افسون ِ شام
ز جنگل به گرد اندرش ، قاب ها
کشاند به خویشم ، در آ« خیرگی
چو رویینه چنگال ِ قلاب ها
بر آن صخره بنشسته ، در نور ِ ماه
بتی همچو تندیس ِ محراب ها
دهان تنگ چون غنچه ، در صبحدم
لبان سرخ ، بر سان ِ عناب ها
به پیش اندرش ، دلربا چشمه ای
درخشان چو غلتنده سیماب ها
در افتاده از چهر ِ جان پرورش
یکی سایه بر نیلگون آب ها
به پهلو برش ، آبشاری شگرف
به گردن برافشانده ، گرداب ها
بلورینه انگشت ِ عاجش ، به ناز
گشاینده از زلفکان ، تاب ها
به شیدایی از تن ، بر افکنده رخت
تهی ماند ساقش ، ز جوراب ها
تو گویی ، یکی قوی ِ سیمین تن است
به نیلینه استخر ِ مهتاب ها
رخش سیر نادیده ، گویم به خویش
فریدون تبه شد، به گرداب ها -فریدون توللی
  

سهراب

مامۆستا هه‌ژار کردوویه‌ته‌ کوردی

از اشعار کارو

ته‌رمی هه‌ژارێک ده‌چوو به‌ره‌و گۆڕ

کوڕ بۆی ئه‌گریا هاوار و گا بۆر:

باوه‌گیان ده‌تبه‌ن بۆ کونێکی ته‌ڕ

نه‌ چرای لێیه‌ و نه‌ حه‌سیر نه‌ به‌ڕ

نه‌ نان و نه‌ ئاو نه‌ هاوده‌م نه‌ یار

ته‌نگ و تاریک و پڕ له‌ مشک و مار

 مناڵێک بیستی و به‌ هه‌ڵه‌داوه‌

ڕایکرده‌ ماڵ و بانگی کرد : باوه

 سه‌رباری ده‌رد و ژیانی تاڵمان

که‌لاکه‌ مردووش ئه‌هێننه‌ ماڵمان!‌

مکر و حیله زن

روزی, روزگاری مردی تصمیم گرفت کتابی بنویسد به اسم مکر زن
زنی از این قضیه باخبر شد و راه افتاد پرسان پرسان خانه آن مرد را پیدا کرد  به بهانه ای رفت تو و پرسید  داری چی می نویسی؟
مرد جواب داد  دارم کتابی می نویسم به اسم مکر زنان, تا مردها بخوانند و هیچ وقت فریب آن ها را نخورند  
زن گفت :  ای مرد  تو خودت نمی توانی فریب زن ها را نخوری, آن وقت می خواهی کتاببی بنویسی و به بقیه چیز یاد بدی؟
مرد گفت :  من شماها را از خودم بهتر می شناسم و مطمئن باش هیچ وقت فریب تان را نمی خورم  
زن گفت :  عمرت را رو این کار تلف نکن که چیزی عایدت نمی شود  
مرد گفت :  این حرف ها را نمی خواهد به من بزنی؛ چون حنای شما زن ها پیش من یکی رنگ ندارد  
زن گفت :  خلاصه  از من به تو نصیحت؛ می خواهی گوش کن, می خواهی گوش نکن  
مرد گفت :  خیلی ممنون  حالا اگر ریگی به کفش نداری, زود راهت را بگیر و از همان راهی که آمده ای برگرد و بگذار سرم به کارم باشد  معلوم است که شما زن ها چشم ندارید ببینید کسی می خواهد پته تان را بریزد رو آب  
زن گفت :  خیلی خوب  
و برگشت خانه  خط و خال, پولک و زرک و غالیه, حنا, سرمه, وسمه, غازه و سرخاب و سفیداب را بست به کار و خودش را هفت قلم آرایش کرد  رخت های خوبش را هم پوشید و باز رفت سراغ همان مرد و سلام کرد
مرد جواب سلام زن را داد و تا سرش را از رو کتاب ورداشت دلش شروع کرد به لرزیدن؛ چون دید دختر غریبه ای مثل ماه ایستاده جلوش
مرد با دستپاچگی پرسید  تو دختر کی هستی؟
زن, پشت چشمی نازک کرد و جواب داد  دختر قاضی شهر  
مرد گفت :  عروس شده ای یا نه؟
زن گفت :  نه  
مرد گفت :  چطور دختری مثل تو تا حالا مانده تو خانه و شوهر نکرده؟
زن جواب داد  از بس که پدرم دوستم دارد, دلش نمی اید شوهرم بدهد  
مرد پرسید  چطور؟ یک کم واضح تر حرف بزن  
زن جواب داد  هر وقت خواستگاری برام می اید, پدرم می گوید دخترم کر و لال و کور است و با این حرف ها آن ها را دست به سر می کند  
مرد گفت :  ای دختر  زن من می شوی؟
زن گفت :  من حرفی ندارم؛ اما چه فایده که پدرم قبول نمی کند  
مرد گفت :  دستم به دامنت؛ بگو چه کار کنم که به وصالت برسم؟
دختر گفت :  اگر راست می گویی و عاشق من شده ای, برو پیش پدرم خواستگاری, پدرم به تو می گوید دخترم کر و لال است و به درد تو نمی خورد  تو بگو با همه عیب هاش قبول دارم  این طور شاید راضی بشود و من را بدهد به تو  
مرد گفت :  بسیار خوب  
و رفت پیش قاضی  گفت :  ای قاضی  آمده ام دخترت را برای خودم خواستگاری کنم  
قاضی گفت :  خوش آمدی؛ اما دختر من کر و لال و کور است و به درد تو نمی خورد  
مرد گفت :  دخترت را با همه عیب و نقصش قبول دارم  
قاضی گفت :  حالا که خودت می خواهی, مبارک است  
و همه اهالی شهر را جمع کرد  عروسی مفصلی گرفت و دخترش را به عقد آن مرد درآورد
بعد هم داماد را بردند حمام و از حمام درآوردند و کردند تو حجله و در حجله را بستند رو عروس و داماد
داماد با یک دنیا شوق و ذوق رفت جلو, روبند عروس را ورداشت و تا چشمش افتاد به روی عروس دو دستی زد تو سر خودش؛ چون دید هر چه قاضی از دخترش گفته بود, درست است
مرد فهمید آن زن قشنگ فریبش داده؛ ولی جرئت نداشت زیر حرفش بزند و به قاضی بگوید دخترش را نمی خواهد  آخر سر دید راهی براش نمانده, مگر اینکه بگذارد به جای دوری برود که هیچ کس نتواند ردش را پیدا کند
این طور شد که بی خبر گذاشت از خانه قاضی رفت  پشت به شهر و رو به بیابان رفت و رفت تا رسید به شهری که هیچ تنابنده ای او را نمی شناخت
مدتی که گذشت دکانی برای خودش دست و پا کرد و شروع کرد به کار و کاسبی
یک روز دید همان زن قشنگ آمد ب دکانش و سلام کرد  مرد از جا پرید و با داد و فریاد گفت :  ای زن  تو من را از شهر و دیارم آواره کردی, دیگر از جانم چه می خواهی که در غربت هم دست از سرم بر نمی داری؟
زن خندید و گفت :  من از تو هیچی نمی خوام؛ فقط آمده ام بپرسم یادت هست گفتی هیچ وقت فریب زن ها را نمی خورم؟
مرد گفت :  دیگر چه حقه ای می خواهی سوار کنی؟ تو را به خدا دست از سرم وردار  
زن گفت :  اگر قول می دهی برای زن ها کتاب ننویسی و پاپوش درست نکنی, تو را از این گرفتاری نجات می دهم  
مرد گفت :  کدام کتاب؟ بعد از آن بلایی که سرم آوردی, کتاب نوشتن را بوسیدم و گذاشتم کنار  
زن گفت :  اگر به من گوش کنی, کاری می کنم که قاضی طلاق دخترش را از تو بگیرد  
مرد گفت :  هر چه بگویی مو به مو انجام می دهم  
زن گفت :  اول قول بده که من را به عقد خودت در می آوری  
مرد گفت :  قول می دهم  
زن گفت :  حالا که عقل برگشته به سرت, با یک دسته غربتی راه بیفت سمت شهر خودمان و آن ها را یکراست ببر در خانه قاضی و در بزن  قاضی خودش می اید در را وا می کند و تا چشمش می افتد به تو می پرسد این همه مدت کجا بودی؟ بگو دلم برای قوم و خویشم تنگ شده بود و رفته بودم به دیدن آن ها و چون چند سال بود که از هم دور بودیم, نگذاشتند زود برگردم  حالا هم آمده اند عروسشان را ببینند و مدتی اینجا بمانند  
مرد همین کار را کرد و با یک دسته کولی راه افتاد؛ رفت خانه قاضی و در زد
قاضی آمد در را وکرد و دید دامادش با سی چهل تا کولی ریز و درشت پشت در است  قاضی از دامادش پرسید  این همه مدت کجا بودی؟
مرد جواب داد  ای پدر زن عزیزم  مدتی از قوم و قبیله ام بی خبر بودم, یک دفعه دلم هواشان را کرد و رفتم به دیدنشان  حالا آن ها هم با من آمده اند عروسشان را ببینند و مدتی اینجا بمانند  
بعد شروع کرد به معرفی آن ها و گفت :  این پسرخاله, آن دخترخاله, این پسر عمو, آن دختر عمو, این پسر عمه, آن دختر عمه  
کولی ها دیگر منتظر نماندند و جیغ و ویغ کنان با بار و بساطشان ریختند تو خانه قاضی  یکی می پرسید  جناب قاضی  سگم را کجا ببندم؟
یکی می گفت :  جناب قاضی  دستت را بده ماچ کنم که خاله زای ما را به دامادی قبول کردی  
دیگری می گفت :  خرم چی بخورد؟ زبان بسته سه روز تمام بکوب راه آمده و یک شکم سیر نخورده  
یکی می گفت :  اول جلش را وردار, بگذار عرقش خوب خشک بشود  
دیگری می گفت :  بزم را کجا ببندم؟ همین طور که نمی شود ولش کنم تو خانه جناب قاضی  
قاضی دید اگر مردم بفهمند دامادش کولی است, آبروش می ریزد و نمی تواند در آن شهر زندگی کند  این بود که دامادش را کنار کشید و به او گفت :  تا مردم نیامده اند به تماشا و تو شهر انگشت نما نشده ام, دخترم را طلاق بده و قوم و خویش هات را بردار برو  
مرد گفت :  پدر زن عزیزم  من آه در بساط ندارم که با ناله سودا کنم؛ آن وقت مهریه دخترت چه می شود؟
قاضی گفت :  کی از تو مهریه خواست؟
مرد که از خدا می خواست از شر دختر خلاص شود, حرف قاضی را قبول کرد  دختر را فوری طلاق داد و رفت با همان زنی که فریبش داده بود عروسی کرد
 
  

مثل آب
 مثل آب خوردنی
 سنگ های پایه را به باد می دهند
 اختران تشنه را به چاههای خشک می کشند
مثل آب خوردنی
خون سالیان سال را
 بی حساب خرج می کنند
و ذخیره برای روزهای بد نمی دهند
مثل آب
 مثل آب خوردنی
می زنند سر بلندتر سر زمانه را به دار
می پرکنند
 مهربانترین دل زمین داغ را به سرب
آن چه زیر چشم ماست
 حسرت است و ظلمت است و تشنگی
و آن چه روی رمل های سوخته
 جای پاست
طرفه آن که اختران غوطه ور به چشمه های شب
 خواب مرگ را چه آشنا پذیره می شوند
مثل آب
 مثل آب خوردنی

خوابم نمی برد
 گوشم فرودگاه صداهای بی صداست
باور نمی کنی
 اما
 من پچ پچ غمین تصاویر عشق را
 محبوس و چارمیخ به دیوار سال ها
 پیوسته باز می شنوم در درون شب
 من رویش گیاه و رشد نهالان
 پرواز ابرها تولد باران
 تخمیرهای سکت و جادویی زمین
 من نبض خلق را
از راه گوش می شنوم آری
همواره من تنفس دریای زنده را
 تشخیص می دهم
 باور نمی کنی
 اما
در زیر پاشنه هر در
 در پشت هر مغز
من له له سگان مفتش را
 پی جوی و هرزه پوی
 احساس می کنم
حتی
 از هر بلور واژه که جان می دهد به خلق
 نان و گل و سلامت و آزادی
می بینم آشکار
 این پوزه های وحشت را
 له له زنان و هار
 آن گیاه از میان صداهای گونه گون
 این له له آن تنفس
هر دم بلند
بنهفته هر صدایی دیگر
تا آستان قلبم بی تاب
نردیک می شوند
نزدیک می شوند و خوابم نمی برد
 اینک منم مهاجم و محبوس
 لبریز آبهای طاغی دریای سهمگین
 قربانی سگان تکاپو
می گردم و به بازوانم مواج
هر چیز را به گردم می گردانم
می ترسم
 اما می ترسانم
 دندان من از خشم به هر سو ده می شود
آشوب می شود دل من درد می کشم
با صد هزار زخم که در پیکرم مراست
 دریا درون سینه من جوش می زند
فریاد می زنم
ای قحبگان نان به پلیدی خور دروغ
 دشنام می دهم به شما با تمام جان
قی می کنم به روی شما از صمیم فلب
 جان سفره سگان گرسنه
 تن وصله پوش زخم
چون ساحلی جدا شده دریایش از کنار
در گرگ و میش صبح
 تابم تب آوریده و خوابم نمی برد 

 

سیاوش کسرائی