بگذار سر به سينه من تا كه بشنوي
آهنگ اشتياق دلي دردمند را
شايد كه پيش ازين نپسندي به كار عشق
آزار اين رميده سر در كمند را
بگذار سر به سينه من تا بگويمت
اندوه چيست عشق كدامست غم كجاست
بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته جان
عمري است در هواي تو از آشيان جداست
دلتنگم آن چنان كه اگر ببينمت به كام
خواهم كه جاودانه بنالم به دامنت
شايد كه جاودانه بماني كنار من
اي نازنين كه هيچ وفا نيست با منت
تو آسمان آبي آرام و روشني
من چون كبوتري كه پرم در هواي تو
يك شب ستاره هاي ترا دانه چين كنم
با اشك شرم خويش بريزم به پاي تو
بگذار تا ببوسمت اي نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت اي چشمه شراب
بيمار خنده هاي توام بيشتر بخند
 خورشيد آرزوي مني گرم تر بتاب مشیری
 

خواب و خيالي پوچ و خالي
اين زندگاني بود و بگذشت
 دوران به ترتيب و توالي
سالي به سال افزود و بگذشت
هر اتفاقي چشمه يي بود
 از هر كناري چشم بگشود
 راهي شد و صد جوي و جر شد
صد جوي و جر ، شد رود و بگذشت
در انتظار عشق بودم
اوهام رنگينم شتابان
گردونه شد بر گل گذر كرد
 دامان من آلود و بگذشت
عمري سرودم يا نوشتم
 اين ظلم و اين ظلمت نفرسود
 بر هر ورق راندم قلم را
 گامي عبث فرسود و بگذشت
انديشه ام افروخت شمعي
در معبر بادي غضبناك
 وان شعله ي رقصان چالاك
 زد حلقه يي در دود و بگذشت
 كردم به راهش گلفشاني
وان شهسوار آرماني
چين بر جبين ، خشمي ، عتابي
بر بندگان فرمود و بگذشت
با عمر خود گفتم كه ديري
 جان كنده اي ، اكنون چه داري
پيش نگاهم مشت خالي
چون لعنتي بگشوده و بگذشت سیمین بهبهانی


 

چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه سیاه سرکشم

اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن

تمام هستی ام خراب می شود

شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام می کشد

نگاه کن

تمام آسمان من

پر از شهاب می شود

تو آمدی ز دورها و دورهااااااااااااااااااا

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی

زعاج ها ، زابرها ، بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

ببر به شهر شعرها و شورها.

مرا ببر ................

تقدیم به کسی که در مقابل وجود او هیچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچم