لبانت به ظرافت شعر
شهوانی ترین بوسه ها را به شرمی چنان مبدل می کند
که جاندار غارنشین از آن سود می جوید
تا به صورت انسان در آید.
و گونه هایت با دو شیار مورب
که غرور تو را هدایت می کنند و سرنوشت مرا
که شب را تحمل کرده ام
بی آنکه به انتظار صبح
مسلح بوده باشم
و بکارتی سربلند را
از روسپیخانه های دادوستد
سر به مهر آورده ام...
هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود بر نخاست
که من به زندگی نشستم.
و چشمانت از آتش است.
و عشقت پیروزی آدمی است
هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد.
وآغوشت
اندک جایی برای زیستن
اندک جایی برای مردن
و گریز از شهر که با هزار انگشت، به وقاحت
پاکی آسمان را متهم می کند.
کوه با نخستین سنگها آغاز می شود
و انسان با نخستین درد.
در من زندانی ستمگری بود
که با آواز زنجیرش خو نمی کرد.
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم.
تو فانها در رقص عظیمت
وبه شکوهمندی
نی لبکی می نوازند،
وترانه ی رگهایت
آفتاب همیشه را طالع می کند.
بگذار چنان از خواب برآیم
که کوچه های شهر
حضور مرا دریابند.
دستانت آشتی است
و دوستانی که یاری می دهند
تا دشمنی
از یاد
برده شود.
پیشانیت آینه ای بلند است،
تابناک و بلند
که خواهران هفتگانه در آن می نگرند
تا به زیبایی خویش دست یابند.
دو پرنده ی بی طاقت در سینه ات آواز می خوانند.
تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید
تا عطش
آبها را گواراتر کند؟
تا در آینه پدیدار می آیی
عمری دراز در آن نگریستم
من برکه هارا گریستم.
ای پریوار در قالب آدمی
که پیکرت جز در خلواره ی ناراستی نمی سوزد،
حضورت بهشتی است
که گریز از جهنم را توجیه می کند،
تا از همه ی گناهان و دروغ شسته شوم.
و سپیده دم با دستهایت بیدار می شود.شاملو

آب را گل نكنيم
در فرودست انگار كفتري مي خورد آب
يا كه در بشه اي دور سيره اي پر مي شويد
يا در آبادي كوزه اي پر مي گردد
آب را گل نكنيم
شايد اين آب روان مي رود پاي سپيداري تا فروشويد اندوه دلي
دست درويشي شايد نان خشكيده فرو برده در آب
رزن زيبايي آمده لب رود
آب را گل نكنيم
روي زيبا دوبرابر شده است
چه گوارا اين آب
چه زلال اين رود
مردم بالا دست چه صفايي دارند
 چشمه هاشان جوشان گاوهاشان شيرافشان باد
من نديدم دهشان
بي گمان پاي چپرهاشان جا پاي خداست
 ماهتاب آنجا مي كند روشن پهناي كلام
بي گمان در ده بالا دست چينه ها كوتاه است
 مردمش مي دانند كه شقايق چه گلي است
 بي گمان آنجا آبي آبي است
 غنچه اي مي شكفد اهل ده باخبرند
چه دهي بايد باشد
 كوچه باغش پر موسيقي باد
 مردمان سر رود آب را مي فهمند
گل نكردنش ما نيز
 آب را گل نكنيم سهراب
 

امشب می توانم غمگنانه ترین شعرهايم را بسرایم
شاید بسرایم:
شب ستاره باران است
و لرزانند، ستاره نیلگون در دورست
دوستش داشتم،
او نیز گاهی دوستم داشت
چه سان می توانستم به آن چشمان درشت آرامش دل نسپرم؟
امشب می توانم غمگنانه ترین شعرها را بسرایم
اندیشه نداشتن او،
احساس از دست دادنش
شنیدن شب سترگ
و سترگ تر بی حضور او
و شعر به جان فرو می افتد،
به سان شبنم بر سبزه
چه باک اگر عشقم را توان نگه داشتنش نبود.
شب ستاره باران است
و او با من نیست همین و بس.
به دور دست کسی آواز می خواند.
به دور دست
جانم به از دست دادنش رضا نمی دهد
گویی برای نزدیک کردنش،
نگاهم به جستجوی اوست
دلم او را می جوید
و او با من نیست
از آن دیگری.
از آن دیگری خواهد بود
همان گونه که پیش از بوسه های من بود
آوایش، تن روشنش و چشمان بی کرانش
جانم به از دست دادنش رضا نمی دهدنرودا

من فكر مي كنم
هرگز نبوده قلب من
اين گونه
گرم و سرخ:

احساس مي كنم
در بدترين دقايق اين شام مرگزاي
چندين هزار چشمه خورشيد
در دلم
مي جوشد از يقين؛
احساس مي كنم
در هر كنار و گوشه اين شوره زار ياس
چندين هزار جنگل شاداب
ناگهان
مي رويد از زمين.
***
آه اي يقين گمشده، اي ماهي گريز
در بركه هاي آينه لغزيده تو به تو!
من آبگير صافيم، اينك! به سحر عشق؛
از بركه هاي آينه راهي به من بجو!
***
من فكر مي كنم
هرگز نبوده
دست من
اين سان بزرگ و شاد:
احساس مي كنم
در چشم من
به آبشر اشك سرخگون
خورشيد بي غروب سرودي كشد نفس؛

احساس مي كنم
در هر رگم
به تپش قلب من
كنون
بيدار باش قافله ئي مي زند جرس.
***
آمد شبي برهنه ام از در
چو روح آب
در سينه اش دو ماهي و در دستش آينه
گيسوي خيس او خزه بو، چون خزه به هم.

من بانگ بر گشيدم از آستان ياس:
(( - آه اي يقين يافته، بازت نمي نهم! ))شاملو

بيابان را، سراسر، مه فرا گرفته است
چراغ قريه پنهان است
موجي گرم در خون بيابان است
بيابان، خسته
لب بسته
نفس بشكسته
در هذيان گرم عرق مي ريزدش آهسته
از هر بند
***
 بيابان را سراسر مه گرفته است مي گويد به خود عابر
 سگان قريه خاموشند
 در شولاي مه پنهان، به خانه مي رسم گل كو نمي داند مرا ناگاه
در درگاه مي بيند به چشمش قطره
اشكي بر لبش لبخند، خواهد گفت:
 بيابان را سراسر مه گرفته است... با خود فكر مي كردم كه مه، گر
همچنان تا صبح مي پائيد مردان جسور از
خفيه گاه خود به ديدار عزيزان باز مي گشتند
***
بيابان را
سراسر
مه گرفته است
چراغ قريه پنهانست، موجي گرم در خون بيابان است
بيابان، خسته لب بسته نفس بشكسته در هذيان گرم مه عرق مي ريزدش
آهسته از هر بند...شاملو